พีช พชร ลุ้นจับใบดำ-ใบแดง กองทัพบกเตรียมคัดชายไทยปีนี้ 104,734 คน

  ชายไทยเริ่มทยอยเดินทางเข้ารับการตรวจเลือกทหารกองเกิน ศิลปิน ดารา นักแสดง พีช พชร-เจมส์ มาร์- เตนล์ ชิตพล เข้ารายงานตัววันนี้ ผู้สื่อข่าวรายงานว่า วันนี้ (1 เม.ย. 61) ชายไทยจำนวนหนึ่งเดินทางมาเข้ารับการตรวจเลือกทหารกองเกินประจำปี 2561 ที่โรงเรียนวัดหัวลำโพง โดยมี Read More

เงินรางวัลกว่า 7 ล้าน! e-Sports ศึกใหญ่เอเชีย EA Champions Cup

  12 ทีมจากทั่วเอเชียลงแข่งขันชิงเงินรางวัลกว่า 7,500,000 บาท (239,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ) และสิทธิ์เข้าแข่งขันรอบเพลย์ออฟรายการ eWorld Cup ในรายการ EA Champions Cup ที่กรุงเทพฯ เสาร์ที่ 31 มีนาคมนี้   EA Read More

จับตา ! ผู้นำสองเกาหลีมีกำหนดการพบกัน 27 เม.ย.นี้

ผู้นำสองเกาหลีมีกำหนดการหารือกันในวันที่ 27 เมษายนนี้ ที่เขตปลอดทหารชายแดนของสองประเทศ ขณะที่เกาหลีเหนือเผยแพร่ภาพ “คิม จอง อึน” เยือนจีน บรรยากาศชื่นมื่น เจ้าหน้าที่ระดับสูงของสองเกาหลีประกาศหลังการเจรจากันเมื่อวานนี้ ว่า นายมูน แจ อิน ประธานาธิบดีเกาหลีใต้ จะพบกับ นายคิม จอง อึน Read More

น้ำในรางไม้

น้ำในรางไม้

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ เชิงเขาในป่าหิมพานต์ อาจารย์ฤาษีตนหนึ่งมีฤาษี 500 ตนเป็นบริวาร คราวนั้นในป่าหิมพานต์เกิดภัยแล้งครั้งใหญ่ สัตว์ป่าจึงพากันลำบากยากแค้นไม่มีน้ำกิน ฤาษีในสำนักตนหนึ่งเห็นถึงความทุกข์ทรมานของพวกสัตว์แล้วก็เกิดความสงสารขึ้น จึงได้ไปตัดต้นไม้ใหญ่มาขุดลำต้นให้เป็นราง แล้วตักน้ำมาใส่ในรางนั้นไว้ พวกสัตว์ต่างๆ ก็พากันมากินน้ำในรางไม้จากฤาษี แต่เนื่องด้วยมีสัตว์จำนวนมากทำให้น้ำที่ฤาษีนำมาใส่ในรางจึงไม่เพียงพอ ฤาษีจึงต้องไปตักน้ำมาใส่ในรางอยู่เช่นนั้นตลอดมา จนไม่อาจปลีกตัวไปหาผลหมากรากไม้มาเป็นอาหารสำหรับตนเองได้ แต่กระนั้นฤาษีก็ยังไม่ละความเพียร ยังคงตักน้ำมาใส่ในรางเพื่อให้น้ำเป็นทานแก่สัตว์ป่าเหล่านั้น พวกสัตว์เห็นว่าฤาษีผู้เมตตาต้องอดอยากเพราะช่วยเหลือพวกตนจึงคิดหาวิธีตอบแทนคุณของฤาษีบ้าง พวกสัตว์จึงตกลงกันว่าหากสัตว์ตัวใดที่มากินน้ำจากรางไม้นี้ให้นำผลไม้อย่างดีจากในป่ามามอบให้แก่ฤาษีด้วย Read More

ลมกับพระอาทิตย์

ลมกับพระอาทิตย์

ในวันหนึ่งลมกับพระอาทิตย์ต่างถกเถียงกันว่าใครมีพลังมากกว่ากัน และขณะนั้นเผอิญมีนักเดินทางผู้หนึ่งเดินผ่านมาพอดี ลมจึงพูดกับพระอาทิตย์ขึ้นว่า “ถ้าใครสามารถทำให้นักเดินทางผู้นี้ถอดเสื้อคลุมออกได้ก่อนจะเป็นผู้ชนะ” พระอาทิตย์ก็ตอบรับลมว่า “ตกลง ถ้าอย่างนั้นเจ้าเป็นฝ่ายเริ่มก่อนก็แล้วกันนะ” ลมจึงรวบรวมพลังพละกำลังทั้งหมดของตนแล้วเป่าไปยังนักเดินทางผู้นี้ โดยหวังจะให้เสื้อคลุมของเขาหลุดออก แต่นักเดินทางก็กลับกระชับเสื้อคลุมของตนไว้แน่นยิ่งขึ้นพร้อมกับรีบเดินทางต่อไป พระอาทิตย์จึงเอ่ยขึ้นว่า “ทีนี้ถึงคราวของข้าบ้างล่ะ” จากนั้นพระอาทิตย์ก็เริ่มส่องแสงแดดอ่อนๆ แล้วค่อยๆ ทวีความร้อนรุนแรงมากยิ่งขึ้นทีละน้อยๆ จนทำให้นักเดินทางผู้นี้รู้สึกร้อนจนกระทั่งทนไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องถอดเสื้อคลุมนั้นออกในที่สุด ทำให้การแข่งขันครั้งนี้สิ้นสุดลง พระอาทิตย์จึงเป็นฝ่ายชนะไป นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า Read More

ลูกวัวขี้เกียจ

ลูกวัวขี้เกียจ

ครั้งหนึ่งมีลูกวัวผู้เกียจคร้านอยู่ตัวหนึ่งไม่ยอมทำงานได้แต่วิ่งเล่นไปมาอยู่ในทุ่งหญ้า เมื่อเห็นวัวแก่ที่กำลังลากเกวียนผ่านมา ลูกวัวก็วิ่งไล่วัวแก่พร้อมกับเยาะเย้ยว่า “โธ่! วัวแก่ผู้น่าสงสาร เจ้าต้องทำงานหนักลากเกวียนจนขนสกปรกเกรอะกรังไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว แต่ดูข้าสิ กินก็อิ่มนอนหลับก็สบาย แถมขนข้าก็ยังสะอาดเงางามราวกับเส้นไหม” วัวแก่ได้ฟังดังนั้นก็ไม่พูดสิ่งใดยังคงลากเกวียนต่อไปตามทางเช่นเดิม อยู่มาวันหนึ่งขณะที่วัวแก่กำลังลากเกวียนอยู่นั้น ก็เหลือบไปเห็นลูกวัวผู้เกียจคร้านกำลังถูกลากจูงเพื่อนำไปฆ่าบูชายัญ วัวแก่เห็นเช่นนั้นก็กล่าวกับลูกวัวว่า “เป็นอย่างไรบ้างล่ะ เพราะความเกียจคร้านของเจ้าแท้ๆ ทำให้ต้องพบกับจุดจบเช่นนี้ เจ้าช่างน่าสงสารยิ่งกว่าข้าที่ต้องทำงานหนักหลายเท่านัก” นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้เกียจคร้านมักพบจุดจบที่น่าเศร้า

แพะกับเถาองุ่น

แพะกับเถาองุ่น

ครั้งหนึ่งมีแพะอยู่ตัวหนึ่งกำลังเดินทางกลับบ้าน โดยระหว่างทางได้เห็นนายพรานที่กำลังดักซุ่มเล็งธนูตรงมาที่มัน มันจึงรีบวิ่งหนีเข้าไปพรางตัวในเถาองุ่นที่มีพุ่มไม้อยู่หนาทึบ เถาองุ่นนั้นช่วยบดบังร่างของแพะจนมิด ทำให้นายพรานไม่สามารถมองเห็นแพะและวิ่งผ่านเลยไป เมื่อแพะเห็นว่านายพรานเดินจากไปไกลแล้ว ด้วยความหิวมันจึงค่อยๆ เล็มกินใบองุ่นอย่างเอร็ดอร่อยและเพลิดเพลินจนเถาองุ่นใกล้หมด และทันใดนั้นเองนายพรานก็ได้เดินย้อนกลับมาอีกครั้งขณะที่แพะไม่ทันรู้ตัว เมื่อเถาองุ่นหายไปทำให้นายพรานมองเห็นแพะที่หลบอยู่ในเถาองุ่นได้อย่างชัดเจน คราวนี้นายพรานจึงยิงลูกธนูไปยังแพะจนมันสิ้นใจตายในที่สุด นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้ประมาทย่อมพบจุดจบที่น่าเวทนา

นกพิราบกับกาใจคด

นกพิราบกับกาใจคด

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีกาตัวหนึ่งบินผ่านโรงครัวของเศรษฐีแห่งกรุงพาราณสี ได้กลิ่นอาหารที่ปรุงจากปลาและเนื้อ ด้วยความอยากกินมันจึงบินมาเกาะบนกิ่งไม้ที่อยู่ใกล้ๆ กับโรงครัว และพยายามคิดหาวิธีที่จะได้กินอาหารนั้น ซึ่งขณะนั้นเองได้มีนกพิราบตัวหนึ่งบินกลับมานอนในกระเช้าที่โรงครัว ซึ่งพ่อครัวเป็นผู้ผูกกระเช้านี้ให้แก่นกพิราบได้หลับนอนเป็นรัง เมื่อกาเห็นดังนั้นก็คิดจะใช้นกพิราบให้ขโมยปลาและเนื้อในโรงครัวนี้มากิน เช้าวันรุ่งขึ้นขณะนกพิราบออกไปหากินตามปกติ เจ้ากาก็บินตามหลังไปติดๆ พร้อมกล่าวกับนกพิราบว่ามันชอบในกิริยาของนกพิราบยิ่งนัก จึงอยากขอตามไปดูแลนกพิราบในทุกๆ ที่ นกพิราบจึงตกลงและให้กาไปหากินด้วยกัน พอตกเย็นนกพิราบก็พากากลับมายังโรงครัวด้วย พ่อครัวเมื่อเห็นกามากับนกพิราบก็เกิดเอ็นดูคิดว่านกสองตัวเป็นเพื่อนกันจึงได้นำกระเช้าอีกใบมาแขวนไว้ให้เจ้ากาได้อยู่ใกล้ๆ กับนกพิราบ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมากาก็ได้อาศัยกระเช้านั้นเป็นรังนอน แต่ก็ยังไม่วายคิดที่จะหาโอกาสขโมยปลาและเนื้อจากโรงครัวมากินอยู่เสมอ Read More

พญาช้างผู้เมตตากับนายพรานอกตัญญู

พญาช้างผู้เมตตากับนายพรานอกตัญญู

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าหิมพานต์มีพญาช้างเชือกหนึ่งกายนั้นมีสีขาวดั่งเงินยวง นัยน์ตางามคล้ายดวงแก้ว ปากแดง งวงเป็นพวงเงิน รูปร่างช่างงดงามยิ่งนัก ชื่อว่า “สีลวนาคราช” แต่เดิมเคยมีช้างถึง 8 หมื่นเชือกเป็นบริวาร ต่อมาเกิดเห็นโทษของการอยู่เป็นหมู่คณะจึงได้ปลีกตัวออกจากโขลงไปอาศัยอยู่ในป่าอย่างสันโดษเพียงลำพัง ครั้งนั้นมีนายพรานผู้หนึ่งเดินหาของป่าจนหลงทางเข้าไปในป่าลึก เมื่อหาทางออกจากป่าไม่ได้จึงร้องไห้คร่ำครวญเพราะกลัวความตาย ครั้นพญาสีลวนาคราชได้ยินเข้าก็เกิดสงสารเดินออกไปตามหานายพรานผู้นี้ จากนั้นก็ได้ให้นายพรานขี่หลังตนแล้วพากลับไปยังที่พัก ทั้งหาผลไม้ต่างๆ มาให้นายพรานได้กินประทังชีวิต เป็นเช่นนั้นอยู่ประมาณ 3 Read More

แมวกับหนู

แมวกับหนู

ณ บ้านหลังหนึ่งมีหนูชุกชุมมาก เจ้าของบ้านจึงนำแมวมาเลี้ยงไว้เพื่อกำจัดหนู ฝ่ายแมวนั้นก็คอยจับหนูกินทุกวันจนกระทั่งหนูนั้นค่อยๆ ลดจำนวนลง ส่วนบรรดาพวกหนูที่เหลืออยู่ต่างก็ปรึกษาและตกลงกันว่าจะหาอาหารบริเวณใกล้ๆ รู้เท่านั้น และจะไม่ลงไปกินอาหารที่ห้องครัวอีกเป็นอันขาด หลังจากนั้นแมวที่เฝ้าอยู่ตรงห้องครัวก็ไม่เห็นหนูอีกเลยแม้แต่ตัวเดียว ทำให้แมวเริ่มสงสัยว่าทำไมพวกหนูจึงไม่ออกมาหาอาหารเหมือนเช่นเคย แมวจึงออกอุบายแกล้งทำเป็นนอนตายแล้วซ่อนเล็บอันแหลมคมของมันไว้ด้านหลังเพื่อให้บรรดาพวกหนูตายใจ แต่มีหนูตัวหนึ่งรู้ทันว่าแมวกำลังแกล้งตายอยู่จึงกล่าวว่า “โธ่! เจ้าแมวจอมเจ้าเล่ห์ พวกข้าต่างรู้ดีว่ามันคือกลลวงของเจ้า ข้าและเพื่อนๆ ไม่เชื่อในอุบายตื้นๆ ของเจ้าหรอก” นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : Read More