ชาวนากับงู

ในวันหนึ่งของฤดูหนาวชาวนาผู้หนึ่งกำลังเดินทางกลับบ้านท่ามกลางหิมะที่กำลังโปรยปรายลงมา ซึ่งระหว่างทางกลับบ้านเขาได้พบเข้ากับงูตัวหนึ่งซึ่งนอนขดอยู่ใต้ต้นไม้ ตัวมันทั้งเย็นและแข็งจนใกล้จะตาย แต่ด้วยความสงสารชาวนาจึงไปอุ้มมันขึ้นมาแล้วนำมาซุกไว้ที่อกของตนเอง แล้วใช้เสื้อของเขาห่อคลุมร่างของมันไว้เพื่อให้ความอบอุ่นแก่มัน เมื่องูนั้นได้รับความอบอุ่นจากชาวนาจนมันฟื้นขึ้นมา เมื่อเห็นชาวนาเข้าก็ตกใจฉกชาวนาในทันที และก่อนที่ชาวนาจะสิ้นใจเพราะพิษงูเขาได้เอ่ยกับงูว่า “ข้าอุตส่าห์ช่วยชีวิตเจ้าเอาไว้ แต่เจ้ากลับมาทำร้ายข้า” เมื่อพูดจบเขาก็สิ้นใจตายลงตรงนั้นทันที นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : คนเลวย่อมไม่รู้จักบุญคุณของผู้อื่น

กระต่ายกับเต่า

ณ ป่าใหญ่แห่งหนึ่ง กระต่ายตัวหนึ่งมักชอบโอ้อวดว่าตนเป็นผู้ที่วิ่งได้เร็วที่สุด อยู่มาวันหนึ่งกระต่ายเห็นเต่ากำลังคลานต้วมเตี้ยมอย่างช้าๆ กระต่ายจึงหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “ นี่เจ้าเต่า ถ้าเจ้าเดินช้าอย่างนี้ แล้วเมื่อไรจะกลับถึงบ้านล่ะนี่” เต่าจึงตอบกลับไปในทันทีว่า “ถึงข้าจะเดินช้า แต่ข้าก็กลับถึงบ้านทุกวัน เรามาลองวิ่งแข่งกันมั้ยล่ะ แล้วข้าจะเอาชนะเจ้าให้ดู” กระต่ายนั้นมั่นใจว่าเต่าไม่มีทางเอาชนะตนได้เป็นแน่จึงรับคำท้า วันรุ่งขึ้นสัตว์ต่างๆ ก็พร้อมใจพากันมาดูการวิ่งแข่งขันระหว่างกระต่ายกับเต่า เมื่อการแข่งขันได้เริ่มขึ้น กระต่ายวิ่งอย่างสุดฝีเท้าเพื่อไปให้ถึงเส้นชัย ส่วนเต่าก็พยายามคลานไปเรื่อยๆ Read More

สุนัขจอมเกเร

สุนัขจอมเกเรตัวหนึ่งชอบวิ่งไปกัดชาวบ้านเวลาเขาเผลอ เจ้าของจึงนำกระพรวนมาแขวนคอมันไว้ เพื่อให้คนได้ยินเวลามันวิ่งเข้าไปใกล้ แต่เจ้าสุนัขกลันคิดว่าเขาให้มันเป็นของขวัญ มันจึงวิ่งทำเสียงกรุ๊งกริ๊งอวดไปทั่วตลาด สุนัขชราตัวหนึ่งเห็นมันวิ่งเช่นนั้นจึงถามมันว่า “ทำไมเจ้าถึงวิ่งสั่นกระพรวนไปทั่วเช่นนี้ล่ะ” มันตอบกลับไปว่า “เพื่อให้ทุกคนได้ยินเสียงอันไพเราะของมันยังไงล่ะ” สุนัขชราหัวเราะในความโง่ของมัน “เจ้าเข้าใจผิดแล้วล่ะเจ้าหมาน้อย ไม่มีใครชื่นชมเจ้าหรอก คนที่ได้ยินเสียงกระพรวนของเจ้ามีแต่จะวิ่งหนีกันทั้งนั้น เพราะเขากลัวว่าเจ้าจะไปทำร้ายเขาต่างหาก” บุคคลสำคัญ :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ::คนโง่มักภูมิใจกับชื่อเสียงในทางที่ไม่ดีของตนเอง :: พุทธภาษิต ::  โลโภ โทโส จ โมโห Read More

ลมกับพระอาทิตย์

ลมกับพระอาทิตย์

ในวันหนึ่งลมกับพระอาทิตย์ต่างถกเถียงกันว่าใครมีพลังมากกว่ากัน และขณะนั้นเผอิญมีนักเดินทางผู้หนึ่งเดินผ่านมาพอดี ลมจึงพูดกับพระอาทิตย์ขึ้นว่า “ถ้าใครสามารถทำให้นักเดินทางผู้นี้ถอดเสื้อคลุมออกได้ก่อนจะเป็นผู้ชนะ” พระอาทิตย์ก็ตอบรับลมว่า “ตกลง ถ้าอย่างนั้นเจ้าเป็นฝ่ายเริ่มก่อนก็แล้วกันนะ” ลมจึงรวบรวมพลังพละกำลังทั้งหมดของตนแล้วเป่าไปยังนักเดินทางผู้นี้ โดยหวังจะให้เสื้อคลุมของเขาหลุดออก แต่นักเดินทางก็กลับกระชับเสื้อคลุมของตนไว้แน่นยิ่งขึ้นพร้อมกับรีบเดินทางต่อไป พระอาทิตย์จึงเอ่ยขึ้นว่า “ทีนี้ถึงคราวของข้าบ้างล่ะ” จากนั้นพระอาทิตย์ก็เริ่มส่องแสงแดดอ่อนๆ แล้วค่อยๆ ทวีความร้อนรุนแรงมากยิ่งขึ้นทีละน้อยๆ จนทำให้นักเดินทางผู้นี้รู้สึกร้อนจนกระทั่งทนไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องถอดเสื้อคลุมนั้นออกในที่สุด ทำให้การแข่งขันครั้งนี้สิ้นสุดลง พระอาทิตย์จึงเป็นฝ่ายชนะไป นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า Read More

ลูกวัวขี้เกียจ

ลูกวัวขี้เกียจ

ครั้งหนึ่งมีลูกวัวผู้เกียจคร้านอยู่ตัวหนึ่งไม่ยอมทำงานได้แต่วิ่งเล่นไปมาอยู่ในทุ่งหญ้า เมื่อเห็นวัวแก่ที่กำลังลากเกวียนผ่านมา ลูกวัวก็วิ่งไล่วัวแก่พร้อมกับเยาะเย้ยว่า “โธ่! วัวแก่ผู้น่าสงสาร เจ้าต้องทำงานหนักลากเกวียนจนขนสกปรกเกรอะกรังไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว แต่ดูข้าสิ กินก็อิ่มนอนหลับก็สบาย แถมขนข้าก็ยังสะอาดเงางามราวกับเส้นไหม” วัวแก่ได้ฟังดังนั้นก็ไม่พูดสิ่งใดยังคงลากเกวียนต่อไปตามทางเช่นเดิม อยู่มาวันหนึ่งขณะที่วัวแก่กำลังลากเกวียนอยู่นั้น ก็เหลือบไปเห็นลูกวัวผู้เกียจคร้านกำลังถูกลากจูงเพื่อนำไปฆ่าบูชายัญ วัวแก่เห็นเช่นนั้นก็กล่าวกับลูกวัวว่า “เป็นอย่างไรบ้างล่ะ เพราะความเกียจคร้านของเจ้าแท้ๆ ทำให้ต้องพบกับจุดจบเช่นนี้ เจ้าช่างน่าสงสารยิ่งกว่าข้าที่ต้องทำงานหนักหลายเท่านัก” นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้เกียจคร้านมักพบจุดจบที่น่าเศร้า

แพะกับเถาองุ่น

แพะกับเถาองุ่น

ครั้งหนึ่งมีแพะอยู่ตัวหนึ่งกำลังเดินทางกลับบ้าน โดยระหว่างทางได้เห็นนายพรานที่กำลังดักซุ่มเล็งธนูตรงมาที่มัน มันจึงรีบวิ่งหนีเข้าไปพรางตัวในเถาองุ่นที่มีพุ่มไม้อยู่หนาทึบ เถาองุ่นนั้นช่วยบดบังร่างของแพะจนมิด ทำให้นายพรานไม่สามารถมองเห็นแพะและวิ่งผ่านเลยไป เมื่อแพะเห็นว่านายพรานเดินจากไปไกลแล้ว ด้วยความหิวมันจึงค่อยๆ เล็มกินใบองุ่นอย่างเอร็ดอร่อยและเพลิดเพลินจนเถาองุ่นใกล้หมด และทันใดนั้นเองนายพรานก็ได้เดินย้อนกลับมาอีกครั้งขณะที่แพะไม่ทันรู้ตัว เมื่อเถาองุ่นหายไปทำให้นายพรานมองเห็นแพะที่หลบอยู่ในเถาองุ่นได้อย่างชัดเจน คราวนี้นายพรานจึงยิงลูกธนูไปยังแพะจนมันสิ้นใจตายในที่สุด นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้ประมาทย่อมพบจุดจบที่น่าเวทนา

พญาช้างผู้เมตตากับนายพรานอกตัญญู

พญาช้างผู้เมตตากับนายพรานอกตัญญู

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าหิมพานต์มีพญาช้างเชือกหนึ่งกายนั้นมีสีขาวดั่งเงินยวง นัยน์ตางามคล้ายดวงแก้ว ปากแดง งวงเป็นพวงเงิน รูปร่างช่างงดงามยิ่งนัก ชื่อว่า “สีลวนาคราช” แต่เดิมเคยมีช้างถึง 8 หมื่นเชือกเป็นบริวาร ต่อมาเกิดเห็นโทษของการอยู่เป็นหมู่คณะจึงได้ปลีกตัวออกจากโขลงไปอาศัยอยู่ในป่าอย่างสันโดษเพียงลำพัง ครั้งนั้นมีนายพรานผู้หนึ่งเดินหาของป่าจนหลงทางเข้าไปในป่าลึก เมื่อหาทางออกจากป่าไม่ได้จึงร้องไห้คร่ำครวญเพราะกลัวความตาย ครั้นพญาสีลวนาคราชได้ยินเข้าก็เกิดสงสารเดินออกไปตามหานายพรานผู้นี้ จากนั้นก็ได้ให้นายพรานขี่หลังตนแล้วพากลับไปยังที่พัก ทั้งหาผลไม้ต่างๆ มาให้นายพรานได้กินประทังชีวิต เป็นเช่นนั้นอยู่ประมาณ 3 Read More

แมวกับหนู

แมวกับหนู

ณ บ้านหลังหนึ่งมีหนูชุกชุมมาก เจ้าของบ้านจึงนำแมวมาเลี้ยงไว้เพื่อกำจัดหนู ฝ่ายแมวนั้นก็คอยจับหนูกินทุกวันจนกระทั่งหนูนั้นค่อยๆ ลดจำนวนลง ส่วนบรรดาพวกหนูที่เหลืออยู่ต่างก็ปรึกษาและตกลงกันว่าจะหาอาหารบริเวณใกล้ๆ รู้เท่านั้น และจะไม่ลงไปกินอาหารที่ห้องครัวอีกเป็นอันขาด หลังจากนั้นแมวที่เฝ้าอยู่ตรงห้องครัวก็ไม่เห็นหนูอีกเลยแม้แต่ตัวเดียว ทำให้แมวเริ่มสงสัยว่าทำไมพวกหนูจึงไม่ออกมาหาอาหารเหมือนเช่นเคย แมวจึงออกอุบายแกล้งทำเป็นนอนตายแล้วซ่อนเล็บอันแหลมคมของมันไว้ด้านหลังเพื่อให้บรรดาพวกหนูตายใจ แต่มีหนูตัวหนึ่งรู้ทันว่าแมวกำลังแกล้งตายอยู่จึงกล่าวว่า “โธ่! เจ้าแมวจอมเจ้าเล่ห์ พวกข้าต่างรู้ดีว่ามันคือกลลวงของเจ้า ข้าและเพื่อนๆ ไม่เชื่อในอุบายตื้นๆ ของเจ้าหรอก” นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : Read More

เทพารักษ์กับคนตัดไม้

เทพารักษ์กับคนตัดไม้

ในวันหนึ่งมีชายตัดไม้ผู้หนึ่งได้เดินทางเข้าไปตัดไม้ในป่า ขณะที่เขากำลังใช้ขวานบิ่นๆ ตัดไม้อยู่นั้น ขวานเกิดหลุดมือและตกลงไปยังก้นบึงที่อยู่ข้างๆ เขาได้แต่นั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจ และเมื่อเทพรักษ์เห็นเข้าก็รู้สึกสงสารชายผู้นี้จึงปรากฏกายขึ้นพร้อมกับบอกว่า “ข้าจะช่วยเจ้างมขวานขึ้นมาให้” โดยครั้งแรกนั้นเทพารักษ์ได้งมขวานทองคำขึ้นมา ชายตัดไม้ก็กล่าวปฏิเสธไปว่า “ขวานเล่มนี้ไม่ใช่ของข้า” ในครั้งที่สองเทพารักษ์ก็งมขวานเงินขึ้นมาให้ ชายตัดไม้ก็กล่าวอีกว่า “ขวานเล่มนี้ก็ไม่ใช่ของข้า ขวานของข้าเป็นเพียงขวานเหล็กธรรมดาๆ เท่านั้น” และครั้งสุดท้ายนี้เทพารักษ์ก็งมขวานเหล็กบิ่นๆ ขึ้นมาให้ ชายตัดไม้ดีใจมากจึงกล่าวกับเทพารักษ์ว่า “ขวานเล่มนี้แหละที่เป็นของข้า” เทพารักษ์นั้นรู้สึกชื่นชมในความซื่อสัตย์ของชายตัดไม้เป็นอย่างมาก Read More

หมาป่าอกตัญญู

หมาป่าอกตัญญู

ในตอนเย็นใกล้พลบค่ำ เด็กเลี้ยงแกะเมื่อเสร็จจากการดูแลฝูงแกะเรียบร้อยแล้ว จึงต้อนฝูงแกะของตนกลับลงมาจากภูเขา “เฮ้…ใครก็ได้ช่วยที…ช่วยด้วย” เสียงนั้นดังออกมาจากหลุมลึกหลุมหนึ่ง เมื่อเด็กเลี้ยงแกะมองลงไปในหลุม เขาก็พบว่ามีหมาป่าตัวหนึ่ง กำลังพยายามกระโดดขึ้นมาจากหลุมหลายต่อหลายครั้ง พร้อมๆไปกับร้องขอความช่วยเหลือไปด้วย “นั่นหมาป่านี่…ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ!” เด็กเลี้ยงแกะตะโกนถาม “เจ้าเด็กเลี้ยงแกะนี่, มาพอดีเลย ได้โปรดช่วยเหลือข้าหน่อยสิ” “ไม่เอาหล่ะ, เดี๋ยวถ้าเราช่วยท่านแล้ว ท่านก็คงจะมาจับพวกแกะของเรากินเสียน่ะสิ” “ไม่หรอก ถ้าเจ้าช่วยข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่จับแกะของเจ้ากินอย่างแน่นอน” Read More