ชายง่อยนักดีดกรวดกับปุโรหิตจอมพูดมาก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในพระราชสำนักของพระเจ้าพรหมทัตพระราชาแห่งเมืองพาราณสี มีปุโรหิตประจำราชสำนักอยู่ผู้หนึ่งซึ่งเป็นคนที่พูดมาก โดยหากได้ตั้งต้นพูดขึ้นมาแล้วก็จะพูดฉอดๆ เป็นต่อยหอยไม่ยอมหยุด และไม่มีใครสามารถพูดแทรกเขาได้เลย จนทำให้คนทั่วไปต่างเอือมระอาเป็นอย่างยิ่ง ไม่เว้นแม้แต่พระเจ้าพรหมทัตที่ทรงเบื่อหน่ายในพฤติกรรมพูดมากของปุโรหิตผู้นี้เป็นอันมาก วันหนึ่งพระเจ้าพรหมทัตเสด็จออกจากเมืองไปยังอุทยานหลวงด้วยราชรถ ระหว่างทางนั้นได้ทรงทอดพระเนตรเห็นใบของต้นไทรมีรอยปรุเป็นรูปสัตว์ต่างๆ อยู่ ทั้งม้า ช้าง อย่างน่าอัศจรรย์ใจ จึงตรัสถามมหาดเล็กว่าใครเป็นคนทำ มหาดเล็กก็ทูลตอบว่าเด็กๆ ชาวบ้านได้ร้องขอให้ชายง่อยผู้มีฝีมือดีดกรวดเป็นผู้ดีดก้อนกรวดใส่ใบของต้นไทรเหล่านั้นจนกลายเป็นรูปสัตว์ต่างๆ เกิดขึ้น พระเจ้าพรหมทัตจึงมีรับสั่งให้ไปนำตัวชายง่อยมา เมื่อมหาดเล็กได้นำชายง่อยมาเข้าเฝ้าแล้ว Read More

ตาสีตกปลา

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายแก่คนหนึ่งชื่อตาสี มีอาชีพตกปลาขาย ตาสีมีความสามารถพิเศษในเรื่องการตกปลา จนคนพูดกันว่า ไม่ว่าจะเป็นเวลาไหน กลางวันหรือกลางคืน ฝนจะตำฟ้าจะร้องอย่างไร “ตาสีก็ตกปลาได้เสมอ” บรรดานักตกปลาทั้งหายต่างครั่นคร้ามกลัวเกรง ในฝีมือในการตกปลาของตาสีไม่มีใครกล้าทาบรัศมีกับตาสีเลย ทำให้ตาสีรู้สึกทะนงตัวอยู่ไม่น้อย วันหนึ่งตาสีคิดจะไปตกปลาที่หนองน้ำลึกไกลออกไปจากที่เคยหาอยู่ประจำ เรือของตาสีลำเล็กเกินไป จึงต้องขอยืมเรือของตาสาซึ่งเป็นเพื่อนกัน  เมื่อได้เรือแล้วก็พายเรือไปสู่ที่หมาย ตาสีเห็นปลาดำผุดดำว่าย อยู่คลาคล่ำ ก็เกิดความยินดีปรีดา คิดว่าวันนี้จะต้องจับปลาได้เต็มลำเรือ Read More