น้ำในรางไม้

น้ำในรางไม้

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ เชิงเขาในป่าหิมพานต์ อาจารย์ฤาษีตนหนึ่งมีฤาษี 500 ตนเป็นบริวาร คราวนั้นในป่าหิมพานต์เกิดภัยแล้งครั้งใหญ่ สัตว์ป่าจึงพากันลำบากยากแค้นไม่มีน้ำกิน ฤาษีในสำนักตนหนึ่งเห็นถึงความทุกข์ทรมานของพวกสัตว์แล้วก็เกิดความสงสารขึ้น จึงได้ไปตัดต้นไม้ใหญ่มาขุดลำต้นให้เป็นราง แล้วตักน้ำมาใส่ในรางนั้นไว้ พวกสัตว์ต่างๆ ก็พากันมากินน้ำในรางไม้จากฤาษี แต่เนื่องด้วยมีสัตว์จำนวนมากทำให้น้ำที่ฤาษีนำมาใส่ในรางจึงไม่เพียงพอ ฤาษีจึงต้องไปตักน้ำมาใส่ในรางอยู่เช่นนั้นตลอดมา จนไม่อาจปลีกตัวไปหาผลหมากรากไม้มาเป็นอาหารสำหรับตนเองได้ แต่กระนั้นฤาษีก็ยังไม่ละความเพียร ยังคงตักน้ำมาใส่ในรางเพื่อให้น้ำเป็นทานแก่สัตว์ป่าเหล่านั้น พวกสัตว์เห็นว่าฤาษีผู้เมตตาต้องอดอยากเพราะช่วยเหลือพวกตนจึงคิดหาวิธีตอบแทนคุณของฤาษีบ้าง พวกสัตว์จึงตกลงกันว่าหากสัตว์ตัวใดที่มากินน้ำจากรางไม้นี้ให้นำผลไม้อย่างดีจากในป่ามามอบให้แก่ฤาษีด้วย Read More

ดีแต่สอนคนอื่น

ดีแต่สอนคนอื่น

ในสมัยหนึ่ง พระพุทธเจ้า ประทับอยู่วัดเชตวัน เมืองสาวัตถี ทรงปรารภภิกษุณีผู้พร่ำสอนรูปหนึ่งมักห้ามภิกษุณีรูปอื่นๆไปในที่หวงห้ามแต่ตนเองกลับไป เป็นเหตุให้ประสบเหตุร้าย ได้ตรัสอดีตนิทานมาสาธกว่า… กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว พระโพธิสัตว์เกิดเป็นนกป่า จ่าฝูงของนกนับร้อยตัว อาศัยอยู่ในป่าหิมพานต์ วันหนึ่ง มีนางนกจัณฑาลตัวหนึ่ง แตกฝูงไปหากินไกลถิ่น ที่ทางใหญ่กลางดง ได้เมล็ดข้าวเปลือกและถั่วที่ตกหล่นจากเกวียนชาวบ้านเป็นอาหาร เกิดความโลภอยากเก็บไว้กินผู้เดียว เมื่อกลับมาหาฝูงจึงให้โอวาทแก่ฝูงนกว่า ” ธรรมดาทางใหญ่ในดงลึก Read More