แพะกับเถาองุ่น

แพะกับเถาองุ่น

ครั้งหนึ่งมีแพะอยู่ตัวหนึ่งกำลังเดินทางกลับบ้าน โดยระหว่างทางได้เห็นนายพรานที่กำลังดักซุ่มเล็งธนูตรงมาที่มัน มันจึงรีบวิ่งหนีเข้าไปพรางตัวในเถาองุ่นที่มีพุ่มไม้อยู่หนาทึบ เถาองุ่นนั้นช่วยบดบังร่างของแพะจนมิด ทำให้นายพรานไม่สามารถมองเห็นแพะและวิ่งผ่านเลยไป เมื่อแพะเห็นว่านายพรานเดินจากไปไกลแล้ว ด้วยความหิวมันจึงค่อยๆ เล็มกินใบองุ่นอย่างเอร็ดอร่อยและเพลิดเพลินจนเถาองุ่นใกล้หมด และทันใดนั้นเองนายพรานก็ได้เดินย้อนกลับมาอีกครั้งขณะที่แพะไม่ทันรู้ตัว เมื่อเถาองุ่นหายไปทำให้นายพรานมองเห็นแพะที่หลบอยู่ในเถาองุ่นได้อย่างชัดเจน คราวนี้นายพรานจึงยิงลูกธนูไปยังแพะจนมันสิ้นใจตายในที่สุด นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้ประมาทย่อมพบจุดจบที่น่าเวทนา

นิทาน อีสป เรื่อง คนเลี้ยงแพะ

นิทาน อีสป เรื่อง คนเลี้ยงแพะ

วันหนึ่งเกิดพายุลมแรงพัดพามาพร้อมกลุ่มเมฆฝนอย่างรุนแรง ขณะนั้นคนเลี้ยงแพะที่กำลังพาฝูงแพะของตนกลับที่พัก จึงได้พาฝูงแพะเข้าไปหลบพายุฝนฟ้ากระหน่ำในถ้ำเสียก่อน เมื่อเข้ามายังถ้ำก็พบกับฝูงแพะป่าหลบอยู่ในถ้ำนี้ด้วยเช่นกัน เมื่อเห็นดังนั้นจึงคิดในใจว่าแพะป่าฝูงใหญ่นี้มีแพะมากกว่าฝูงของตนหลายเท่านัก หากตนนำฝูงแพะป่าพวกนี้มาเลี้ยงแทนแพะฝูงเดิมก็น่าจะเป็นการดีกว่า จากนั้นจึงได้นำใบไม้ของตนที่เตรียมมาสำหรับให้ฝูงแพะตนได้กิน ก็กลับเอาไปให้ฝูงแพะป่ากินกันจนหมดเกลี้ยง ทำให้ฝูงแพะของตนนั้นไม่ได้กินอาหารอันใดเลย สักครู่ใหญ่ๆ ต่อมาเมื่อพายุฝนฟ้าเริ่มสงบลงแล้ว ฝูงแพะป่าก็ต่างวิ่งออกจากถ้ำไป คนเลี้ยงแพะรีบวิ่งออกไปตามแต่ฝูงแพะป่าก็รีบวิ่งเข้าป่าหายไปอย่างรวดเร็ว คนเลี้ยงแพะจึงตะโกนไล่หลังฝูงแพะป่าไปว่า “ไอ้พวกอกตัญญู ข้าอุตส่าห์ให้เจ้ากินอาหารจนหมดแล้วทำอย่างนี้กับข้าหรือ” และไม่ว่าจะตะโกนสบถด่าออกไปเช่นไรก็ตาม เหล่าฝูงแพะป่าก็ไม่ย้อนกลับมาสักตัว ฝ่ายคนเลี้ยงแพะจึงกลับเข้าไปยังถ้ำเดิมที่ใช้หลบพายุฝนเมื่อสักครู่นี้ ขณะเดินเข้าไปก็ตกใจเป็นอันมากเพราะเหล่าฝูงแพะเดิมของตนนั้นบัดนี้ได้ล้มตายลงกันหมดแล้วเพราะขาดอาหาร Read More