ตาสีตกปลา

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายแก่คนหนึ่งชื่อตาสี มีอาชีพตกปลาขาย ตาสีมีความสามารถพิเศษในเรื่องการตกปลา จนคนพูดกันว่า ไม่ว่าจะเป็นเวลาไหน กลางวันหรือกลางคืน ฝนจะตำฟ้าจะร้องอย่างไร “ตาสีก็ตกปลาได้เสมอ” บรรดานักตกปลาทั้งหายต่างครั่นคร้ามกลัวเกรง ในฝีมือในการตกปลาของตาสีไม่มีใครกล้าทาบรัศมีกับตาสีเลย ทำให้ตาสีรู้สึกทะนงตัวอยู่ไม่น้อย

วันหนึ่งตาสีคิดจะไปตกปลาที่หนองน้ำลึกไกลออกไปจากที่เคยหาอยู่ประจำ เรือของตาสีลำเล็กเกินไป จึงต้องขอยืมเรือของตาสาซึ่งเป็นเพื่อนกัน  เมื่อได้เรือแล้วก็พายเรือไปสู่ที่หมาย ตาสีเห็นปลาดำผุดดำว่าย อยู่คลาคล่ำ ก็เกิดความยินดีปรีดา คิดว่าวันนี้จะต้องจับปลาได้เต็มลำเรือ กลับไปบ้านอีกสักครั้ง

แต่แล้วตาสีก็ต้องผิดหวัง เพราะวันนี้เกิดวิปริตผิดปกติ คือตกอย่างไรปลาก็ไม่กินเบ็ดตาสีเลย ตาสีโกรธมากแต่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี แกจึงล้มตัวลงนอนบนพื้นเรือแล้วก็หลบไป  ตาสีหลับอยู่นานเท่าไรก็ไม่ทราบ แต่แกมารู้สึกตัว ก็ต่อเมื่อเรือของแกโคลงเคลงยวบยาบ ตาสีเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นดูก็เห็นสายเบ็ดกระตุกไหว ๆ จึงลองดึงดู เมื่อการออกแรงดึงสายเบ็ด ปลาก็ยิ่งดึงเรือให้จมลงไปอีก  ตาสีตกใจมากแกก็รีบกระโดดขึ้นฝั่ง แล้วก็เที่ยววานให้เพื่อน ๆ ของแกมาช่วยจับปลาที่ติดเบ็ด

ทีแรกไม่มีใครเชื่อ คิดว่าตาสีโกหก แต่ก็ขัดตาสีไม่ได้ จึงมาช่วย ปรากฏว่าปลาที่ติดเบ็ดตาสีนั้นเป็นปลาชะโดตัวใหญ่มหึมา  เมื่อได้ปลามาแล้ว ตาสีก็จัดการชำแหละแจกเพื่อนฝูงที่ไปช่วย แต่ปลาก็ยังเหลืออีกมาก ตาสีจึงนำปลาไปแลกข้าวกับชาวบ้าน ได้ข้าวมากจนเต็มลำเรือแล้วตาสีก็พายเรือกลับบ้าน

ตาสีพายเรือมาจนเวลาพลบค่ำ ก็รู้สึกหิวข้าว ครั้นจะหุงข้าวกินก็ไม่มีหินเหล็กไฟ หรือไม้ขีดไฟ เพื่อจุดไต้ก่อไฟ แกพายเรือไปพลางสายตาก็สอดส่วยมองหาดูตามตลิ่งไปพลาง เผื่อจะมีใครเขาก่อไฟทิ้งไว้บ้าง แต่ก็หาพบไม่

ตาสีล่องเรือมาจนถึงต้นยางใหญ่ต้นหนึ่ง ใต้ต้นยางมีเสือลายพาดกลอนตัวหนึ่งนอนซุ่มอยู่ เพื่อดักจับสัตว์กินเป็นอาหาร

เนื่องจากในเวลากลางคืนตาของเสือจะมีแสงพราวเป็นประกายเหมือนดวงไฟ ตาสีเมื่อเห็นดังนั้นก็ดีใจมาก รีบพายเรือแวะเข้าไปที่ดวงไฟนั้น ซึ่งแกคิดว่าคงจะเป็นไฟสุมขอนลุกไหม้คุกรุ่นอยู่

พอเข้าไปถึง ตาสีคว้าโซ่ล่ามเรือไว้กับหางเสือ ซึ่งแกคิดว่าเป็นรากไม้ ต่อจากนั้นแกก็คว้าไต้แหย่เข้าไปที่ลูกตาเสือเพื่อจะจุดไต้ก่อน แกแหย่ไต้เข้าไปจนชิดตาเสือได้ก็ไม่ติด ตาสีโมโหคิดว่าน้ำมันยางที่ไต้แห้งไป แกจึงเอาไต้ทิ่มเข้าไปที่ลูกตาเสือเต็มแรง

เสือแปลกใจตั้งแต่เห็นอาการของตาสีตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว พอตาสีใช้ไต้ทิ่มที่ลูกตามัน มันก็ตกใจ กระโดดหนีอย่างไม่คิดชีวิต เลยลากเอาเรือของตาสีที่ผูกติดไว้กับหางของมัน วิ่งขึ้นไปบนเขา ไกลออกไปจากฝั่งหลายสิบวา

ส่วนเรือของตาสี เมื่อถูกลากแรง ๆ ก็ครูดกับพื้นดิน จึงยาวกว่าเดิมถึงสองศอก ตาสีเข็นเรือกลับลงน้ำไม่ไหว เพราะไม่มีแรง เนื่องจากไม่ได้กินข้าว เลยต้องนอนเฝ้าเรืออยู่นั่นทั้งคืน หิวก็หิว ยุงก็กัด น่าอนาถใจแท้

ครั้นพอรุ่งเช้าตาสีก็ออกเดินไปเที่ยวหาผลไม้กินแก้หิว พอกลับมาถึงเรือแกตกใจมาก เพราะข้าวเปลือกของแกถูกไก่กินไปเกือบหมดลำเรือ ตาสีโกรธจึงไปตัดหวายมาทำบ่วงติดไว้กับตรงท้องเรือ เพื่อดักสัตว์ที่มากินข้าวเปลือกของแก

ฝูงไก่ป่าไม่รู้อุบายของตาสี จึงกลับพากันมากินข้าวอีก

มันจึงติดบ่วงของตาสีหมดทุกตัว ตาสีได้ทีก็โห่ร้องขึ้น ไก่ป่าตกใจจึงพากันบินขึ้น พาเรือของตาสีกลับมาอยู่ในน้ำเหมือนเดิมโดยไม่ต้องเข็น

ต่อจากนั้นตาสีก็ฆ่าไก่ทีละตัว แล้วผ่ากระเพราะเอาข้าวของแกคืน แถวยังได้ข้าวที่ไก่กินมาจากที่อื่นด้วย ทำให้ข้าวมากกว่าเดิมเสียอีก

พอตาสีพายเรือกลับมาถึงบ้าน ก็ช่วยกันขนข้าวขึ้นยุ้งเสร็จแล้ว จึงบอกให้เมียของแกนำเรือไปคืนตาสา

ตาสาจึงออกมาสำรวยตรวจสอบดูเรือ โดยวัดดู ปรากฏว่าเรือนี้ยาวกว่าเรือของแกไปตั้งสองศอกจึงต่อว่าเมียตาสีว่า ตาสีเป็นคนไม่ซื่อตรง ขอยืมเรือไปกลับเอาเรือลำอื่นมาคืนแทน ตาสาจึหลอกให้เมียตาสีเอาเรือคืนไป แล้วให้นำเรือของแกส่งโดยเร็วด้วย มิฉะนั้นจะต้องเกิดผิดใจกันแน่ ๆ

เมียตาสีพายเรือกลับบ้านระหว่างที่พายเรือบังเอิญเกิดพายุใหญ่  บุคคลสำคัญ

พัดพาเอาเรือพุ่งเข้าชนตลิ่งโครมใหญ่ ทำให้เรือหดสั้นเข้าไปสองศอก เรือจึงมีความยาวกลับเท่าเดิม

เมียของตาสีตกใจมาก รีบพายเรือกลับไปให้ตาสา ตาสามาสำรวจดูเรืออีกครั้งหนึ่ง เห็นว่ายาวเท่าเดิมก็รับคืนด้วยดี

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า 1. อย่าคาดหวังในสิ่งที่ยังมาไม่ถึงจนเกินไปนัก เพราะอะไร ๆ มันก็เกิดขึ้นได้เสมอ ไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่างเดียว ฉะนั้นจงอย่าไปยึดมั่นถือมั่น ว่ามันต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ 2. การทำสิ่งใดด้วยความโกรธ จะมีแต่โทษและความเสียหาย ฉะนั้นจงระงับความโกรธเอาไว้เถิด ดังคำกล่าวที่ว่า ผู้ที่ไม่โกรธประเสริฐที่สุด